Gastcolumn
Private credit: Amerikaanse turbulentie en Europese kansen
Door Daan Zebel, Manager Regulatory Affairs bij DUFAS
Private credit staat momenteel voor grote uitdagingen. Door een flinke toename van uitstroomverzoeken aan de ene kant en bedrijven die de financiering van hun schulden niet meer rond krijgen aan de andere kant, hebben fondsen in de Verenigde Staten zogeheten redemption gates ingesteld, maatregelen waarbij fondsen de opnames tijdelijk beperken om te voorkomen dat zij activa onder druk moeten verkopen. De markt die in rap tempo uitgroeide van een niche tot een wereldwijde assetclass van meer dan $1,5 biljoen lijkt onderhevig aan haar eerste echte lakmoesproef. Europese beleggers, toezichthouders en beleidsmakers kijken begrijpelijkerwijs met spanning en interesse naar de ontwikkelingen in de VS.
Tegelijk kan private credit juist een belangrijke rol spelen bij het dichten van het Europese investeringstekort. In het in 2024 gepubliceerde Draghi-rapport wordt dit tekort geraamd op circa €800 miljard per jaar. De sterke afhankelijkheid van bankfinanciering wordt daarin aangemerkt als een structurele zwakte van het Europese groeimodel. Geen wonder dus dat de Europese Commissie met de Savings and Investments Union de mobilisering van privaat kapitaal richting productieve investeringen tot een expliciete beleidsdoelstelling heeft gemaakt.
Desondanks domineert een negatief beeld, gevoed door de Amerikaanse praktijken, op dit moment de media. Zo koppen het Financieele Dagblad en the Financial Times wekelijks over veronderstelde gevaren van private credit, wat de roep vanuit beleidsmakers en toezichthouders om extra regulering aanwakkert.
Hoewel het de taak is van toezichthouders om risico’s te monitoren en waar nodig te ondervangen, vormt de regelreflex in zichzelf óók een risico. Tegelijkertijd streven beleidsmakers er immers naar om de financiering van de economie te verbreden, juist door een grotere rol voor niet-bancaire kredietverlening. Het is daarom belangrijk om te onderkennen dat de Amerikaanse markt geen representatieve maatstaf is voor de Europese private credit-markt.
De kwetsbaarheid die nu in de VS zichtbaar wordt, komt voort uit de manier waarop die markt is ingericht. Amerikaanse private credit-fondsen, zoals Business Development Companies (BDC’s), gebruiken vaak veel leverage en bieden beleggers de mogelijkheid om tussentijds (gedeeltelijk) uit te stappen. Juist de combinatie van die twee factoren maakt fondsen kwetsbaar. De uitstapmogelijkheden maken het eenvoudig voor beleggers om geld terug te vragen, terwijl leverage de financiële druk op het fonds vergroot zodra dat gebeurt. Dat wringt, omdat de onderliggende investeringen (langlopende leningen) moeilijk snel te verkopen zijn. Er ontstaat dus een mismatch: beleggers kunnen hun geld terugvragen, terwijl het fonds dat geld niet direct beschikbaar heeft.
De liquiditeitsproblemen die Amerikaanse fondsen nu parten spelen, zijn in de Europese structuur grotendeels by design ondervangen. Europese private credit-fondsen opereren onder de AIFMD, en wanneer een fonds wordt aangeboden aan retailbeleggers kan ook het ELTIF-raamwerk van toepassing zijn. Deze wetgevingskaders beperken de kans op liquiditeitsmismatch door eisen te stellen aan fondsstructuren, liquiditeitseisen en het gebruik van leverage. Fondsen die aan institutionele beleggers worden aangeboden zijn veelal closed-end en kunnen daar slechts van afwijken als het liquiditeitsbeheer daar specifiek op is ingericht. Het ELTIF-raamwerk schrijft aanvullende liquiditeitsbuffers en uitstroombeheersing voor. Zowel voor institutionele- als retailfondsen bestaan in de EU dus sterkere waarborgen dan in de VS. Als ze er in de VS al zijn.
We moeten in de EU (en Nederland) meer focussen op de kansen die private credit kan bieden. Daarbij is het van belang om te voorkomen dat Europese regelgeving wordt gekalibreerd op Amerikaanse marktfalen. Een wetgevingskader dat niet is afgestemd op de Europese realiteit kan het risico met zich meebrengen dat de markt volledig opdroogt.
Private credit kan dus een grote rol spelen in het investeringstekort. Het is belangrijk dat we hiervoor de juiste kaders neerzetten met voldoende waarborgen voor risico’s. We moeten de mogelijke risico’s van private credit niet negeren, maar moeten tegelijkertijd voorkomen dat deze sector wordt overgereguleerd. Het bestaande raamwerk biedt hiervoor een solide basis. Laten we de turbulentie in de VS zien als een signaal, niet als een blauwdruk voor de EU.
(Website DUFAS)
